Şirinevler Metro’nun hemen üstünde, E-5’in uğultusuyla karışan gece. Atatürk Havalimanı’ndan inen ışıklar hâlâ uzakta; Çobançeşme’den süzülen trafik lambaları odamın perdesinde titriyor.

Bedenim kapıda beliriyor. Göğüslerim dar askılı bluzun içinde ağır, kalçalarım ise pantolonun sınırlarını zorluyor. Senden gelen mesajı okuduğum anda ıslaklığımı hissediyorum. Sadece otele gelen misafirlere açığım; dışarı çıkmıyorum, dışarı alıyorum. O yüzden acele etme, kapıyı açtığımda zamanı unutacaksın.